Kijk toch eens wat lief!
Vrijdag 18 September 2009 at 1:30 pmVanochtend om 8 uur was ik een beetje chagrijning. Ik had best een beetje een kater. Had maar 5 uur geslapen. Dus toen mijn huisgenootje Judith zo immens vroeg begon met stofzuigen was ik niet zo blij. Mijn hoofd bonkte, ik kreeg mijn ogen niet meer open (kon ook iets te maken hebben met de make-up die er nog op zat) en het geluid dat onze stofzuiger produceerde leek wel dat van een klopboor en een cementmolen in een. Ik strompelde mijn kamer uit, struikelde over de koffer die op de overloop lag en dook de wc in. Toen ik er weer uitkwam stond Judith daar met de meest schuldbewuste blik die ik ooit heb gezien. Ze dacht dat ik niet thuis was en voelde zich superschuldig. Ik was helaas niet echt in staat tot een goed gesprek dus mompelde iets in de trant van "is niet erg, maak het nu maar af" en dook mijn bed weer in.
Helaas kon ik de slaap niet vatten en ik was al bang dat het niets meer zou worden met mij vandaag. Totdat ik mijn afwas naar de keuken wilde brengen en dit in een plastic tasje aan mijn deurklink vond:
Hoe schattig is dat? Ik ben echt helemaal ontroerd en mijn kater is één klap verdwenen. Dus bij deze Judith, het was eventjes vervelend maar je bent echt een schat en ik vergeef het je! Nu snel koffie zetten en een paar van die chocolaatjes opsmikkelen...