Maandag 11 Mei 2009 at 9:55 pm
Eindelijk was ik weer een keer in Londen! Het was alweer twee jaar geleden dus het mocht wel weer een keer. En het was weer net zo geweldig als die eerste keer. De mensen in Londen zijn zo leuk, en de taal is prachtig, en de winkels zijn verslavend, en alles is gewoon tof. Samen met Ninke heb ik niet heel veel toeristische dingen gedaan maar hebben we vooral genoten. Van het stralende weer. Van Ben & Jerry's op Leicester Square. Van heel veel koffie van Starbucks. Van het uitzicht vanaf de zesde verdieping van het Tate Modern. Van make-up shoppen in veel te luxe warenhuizen. Van straatartiesten in Covent Garden. Van de unieke sfeer van Camden. Van sushi in Soho. Van de wisseling van de wacht bij Buckingham Palace die niet doorging. Van 2 for 1 cocktails in een obscure bar. Van fabulous Londen!
In de regen voor de Chanel winkel. We durfden niet naar binnen.
Chica's in Londen met een hippe zonnebril want het weer was prachtig (behalve bij de Chanel winkel...)
Straatartiesten in Covent Garden. Qua act stelde het weinig voor maar de hele show er om heen is prachtig.
Lees verder...
Maandag 11 Mei 2009 at 9:27 pm
Zo. Het was een tijdje stil hier. Dat kwam onder andere door het laatste tentamen aan de Universiteit Twente waar ik perse een acht voor wilde halen (en dat is me nog gelukt ook!). Het kwam doordat ik een heerlijk lang weekend met Ninke doorgebracht heb in fabulous Londen (daarover in een volgende blog meer, mèt foto's!). En het kwam daarnaast ook nog door mijn verhuizing van Enschede naar Utrecht en alle tijd, drukte en stress die daar in ging zitten. Maar het meest kwam het nog wel door de hersenschudding die ik mezelf bezorgde in de nacht van 28 op 29 april...
Eerst was het nog een geweldige dinsdag. Ik zat in mijn woonkamer in Enschede dat al snel niet meer mijn woonkamer zou zijn en daarom vierde ik ook een afscheidsfeestje. Om mij heen zaten veel mensen. Leuke mensen, want het waren mijn vrienden. Ze hadden lieve cadeautjes. En Safari. Fudge. Prosecco. Want het was een Amerikaans feestje (lees: ik was te blut om voor iedereen drank te kopen). Elger had zelfs twee blikjes Cola meegebracht maar daar mocht niemand anders van drinken. Toch was het gezellig. Heel gezellig. Voor een dinsdag werd het nog best laat. En toen uiteindelijk bijna iedereen naar huis was (ik heb als slechte, aangeschoten gastvrouw zo maar Robert-Jon in de woonkamer achtergelaten nadat ik op de wc had besloten dat het bedtijd was...) ging ik naar boven. Daar lagen Kim en Marjolein al op de grond want die bleven slapen. En als goede gastvrouw doe je dan natuurlijk niet het licht aan maar probeer je heel stilletjes en subtiel over hen heen te stappen op weg naar je bed. Dat lukte niet. Ik ging eerst bijna op Marjoleins hoofd staan maar gelukkig was ze nog wakker en had ze het op tijd door. Maar daarna ging het mis. Hoe precies weet ik niet meer maar het geluid van mijn schedel die op een onprettige manier in aanraking komt met de rand van mijn bed was ronduit misselijkmakend.
De volgende ochtend werd ik uiteraard met knallende koppijn wakker. Een kater. Dat lag het meest voor de hand. Maar nadat bleek dat ik geen muesli kon eten omdat het kauwen te veel pijn deed, ik maar bleef overgeven en Marjolein me steeds bezorgder aan ging kijken en me verplichte naar de dokter te gaan, werd het me steeds duidelijker. Ik had op z'n minst een hersenschudding. Dus op naar de huisarts. Die vertrouwde het niet helemaal dat ik niet meer wist wat ik 's nachts allemaal gedaan heb. Ik dacht dat ik gewoon was gaan slapen maar Marjolein is een paar keer wakker geworden en heeft een leeg bed gezien en Elger had 10 gemiste oproepen en voicemailberichtjes waarin ik hem huilend smeek alsjeblieft zijn telefoon op te nemen omdat ik zo veel pijn had. Ik weet daar he-le-maal niks meer van. Dat vetrouwde de dokter dus niet helemaal wat eigenlijk wel logisch is. Dus zij de neuroloog bellen, die wilde me zien. Dus wij naar het ziekenhuis, daar wilden ze toch even een CT scan maken. Dus ik met mijn kop in zo'n machine, maar gelukkig bleek er niks echt ernstigs aan de hand te zijn. Zoals de broeder het verwoorde: er zit in ieder geval wat in je kop, dat is toch fijn om te weten?
Dus ik mocht naar huis. Maar moest wel ieder uur wakker gemaakt worden omdat er nog bloedingen konden ontstaan. Dat rotklusje mocht mijn moeder opknappen. Met z'n tweetjes hebben we de hele nacht op de bank gelegen en ondertussen heeft ze als echte binnenhuisarchitecte ook nog eens mijn nieuwe kamer in Utrecht ingericht met sjablonen en plattegronden en passen en meten. Uiteindelijk kwam alles goed. Ik moest wel veel rust houden. En dat weekend verhuizen. Maar dankzij de hulp van mijn moeder, vader, zusje Mieke, Elger, Marjolein, Imke, Joep, Ninke, Maarten en Christina is dat klusje (bijna) zonder inspanning van mijn kant geklaard. Heel fijn om zulke lieve familie en vrienden te hebben.
Momenteel ben ik helemaal gesetteld in Utrecht en aangezien ik toch niet hoef te studeren en maar zo af en toe een beetje hoef te werken (werken = luisteren naar presentaties van eerstejaars studenten Civiele Techniek, ook niet heel erg zwaar) kan ik het lekker rustig aan doen. Tenminste, wat voor mijn doen rustig aan doen is. Want als je mij een beetje kent weet je dat ik dat helemaal niet kan! Maar ik doe mijn best. Utrecht is in ieder geval precies de heerlijke stad die ik verwacht had en ik geniet er met volle teugen van dat ik de tijd heb om alles rustig te ontdekken en de stad te leren kennen. Eigenlijk heb ik momenteel een beetje zomervakantie. Fijn hoor. Als ik hier ooit weg ga zal ik op mijn afscheidsfeestje minder drinken en mag er niemand blijven slapen. Kan ik tenminste niet over mijn logees struikelen!
