Dinsdag 14 April 2009 at 10:24 am
Ooit leek het zo'n goed idee... Ik kreeg een smsje van Ninke: "Nel! Ik heb een megagoed idee! Ga je er vanaaf over mailen:)!x". Dat megagoede bleek inderdaad briljant en eventjes later hadden we tickets naar Londen geboekt! Vrijdag 17 april was de beste datum want dat was vlak na het tentamen van Ninke en de dag na de deadline van mijn laatste opdracht. Ideaal! Ik hoor mezelf het nog zo zeggen. Dat ik me dan tijdens het leren kan motiveren met de gedachte aan Londen. Nog heel eventjes en dan mag ik naar Londen. Nog even doorzetten en dan is het voorbij. Londen, here I come maar wel eerst die opdracht maken. Een beloningssysteem Dat idee.
Werkt dus voor geen meter. In plaats van de agenda-setting-theory uitpluizen, zoek ik de treintijden op. Ik verdiep me niet in het effect van het spelen van gewelddadige videogames maar in de openingstijden van de Londense shopping walhalla's. Ik denk niet na over waarom mensen genieten van gemedieerde angst maar over de koers van de pond.
Maar nu is het genoeg. Ik heb het er hier uitgegooid en nu moet het maar eens afgelopen zijn. Dit is mijn allerlaatste opdracht op de UT, hierna ben ik helemaal, totaal en compleet klaar met studeren aan de Universiteit Twente. Dus ik moet het na 4,5 jaar studeren toch nog wel even op kunnen brengen om deze opdracht te maken? Daarnaast vind ik het effect van massamedia ook nog eens een interessant onderwerp dus ik moet ophouden met zeuren. Basta. Finito. Zeikwijf.
Zondag 05 April 2009 at 9:13 pm
Toen ik een tijdje geleden Windows opgenieuw geïnstalleerd had, moest ik ook al mijn muziek weer opnieuw in iTunes laden. Dat was helaas niet gemakkelijk omdat mijn map met mp3 een rotzooi is en daarom besloot ik eerst maar eens een paar van mijn favoriete albums in te laden zodat ik in ieder geval iets te luisteren had. Het viel me meteen op dat ik de meeste van mijn favoriete albums via mijn vader heb leren kennen. The Eagles, Dire Straits, Supertramp, 10 Years After, The Hollies, The Kinks, Ryan Adams, ik ben ze allemaal gaan waarderen omdat mijn vader me vroeger ondergedompeld heeft in deze muziek.
Dat deed me denken aan vroeger, toen ik nog een ongelooflijk slechte discman van de Aldi had en ik 's avonds in bed naar het album Money for Nothing van de Dire Straits luisterde. De CD had ik van vader gejat (en die heb ik nog steeds, nooit terug gegeven). Ik had ook de LP maar geen pick-up dus daar schoot ik niks mee op. De plaat stond op zolder te verstoffen samen met nog 9 andere platen. Mijn vader deed jaren geleden namelijk zijn complete platencollectie weg en ik mocht er van mijn moeder 10 uitzoeken om te bewaren.
Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Wat ik namelijk graag met jullie wil delen is het beeld dat ik al jaren heb bij mijn favoriete nummer van de Dire Straits, Where Do You Think You're Going. Ik lag dan 's avonds in bed en zag bij dit nummer een prachtige film voor mijn ogen afspelen. Klik hier en droom met me mee!
Terwijl ik naar de eerste 50 seconden luister zie ik een man en vrouw voor me in een motelkamer. Ze hebben net ruzie gehad en de vrouw is woedend kleren in een koffer aan het smijten. De man zit nonchalant onderuit gezakt met een biertje in zijn hand te zappen en praat tegen haar. Hij denkt dat ze toch niet zal gaan...
In het volgende stuk, tot 1.25 minuten, staat hij op en loopt naar haar toe. Hij begint nu ook kwaad te worden en pakt haar gezicht beet. Met haar kin in zijn hand en zijn neus op slechts millimeters afstand van haar gezicht sist hij naar haar: "And now I'm sick of joking, you know I like it to be free. Where do you think you're going? I think you'd better go with me." Hij duwt haar op het bed en loopt weg. Ze begint zachtjes te snikken...
Hij schreeuwt nog even naar haar maar op 1.37 minuten laat hij zich moedeloos in zijn stoel zakken. Moe van het eeuwige ruzie maken laat hij zijn hoofd in zijn handen vallen. Tijdens het intermezzo is het stil in de kamer terwijl haar ribbenkast in korte rukjes op neer gaat van het geluidloze huilen...
Op 1.52 minuten richt hij zijn hoofd op en begint weer te praten. Zijn ogen glinsteren van de tranen die hij koste wat het kost niet over zijn wangen wil laten rollen. Hij staat langzaam op en loopt zachtjes op haar af. Zij veegt haar natte wangen af aan het beddengoed terwijl ze van het bed omhoog krabbelt en kijkt hem angstig aan. Ze staan een tijdje roerloos tegenover elkaar en staren in elkaars glinsterende ogen...
Totdat al die haat en nijd overmeesterd wordt door een intens verlangen naar elkaar en ze zich op 2.28 minuten op elkaar storten en daar op het smoezelige motelbed de beste goedmaakseks ooit hebben. Tijdens de fade-out zoomt de camera langzaam in op haar vingernagels die ze zo hard in zijn rug zet dat ze dikke rode striemen achterlaten...
