Op 4 oktober 2003 schreef ik mijn eerste blog. Het ging over de kermis, schoenen en een reunie. Maar na zoveel jaren hetzelfde is het tijd voor iets anders. Verwacht hier niet al te veel over kermis en reunies. Maar wel over schoenen. Over communicatiewetenschap studeren. Over toneel spelen. Over boeken lezen, zwemmen, tennissen, roze, brownies, poezie, vriendinnetjes, hip zijn, treinreizen, koffie en nog veel meer dingen die je eigenlijk niet hoeft te weten. Kortom, het enige juiste adres voor jouw dagelijkse portie Nelleke.
Ik zag het idee voor deze blog bij Sanne en omdat ik dol ben op foto's en ook in het bezit ben van duizenden foto's vond ik het idee om mijn leven samen te vatten in 20 foto's een heel leuk idee. Aan de hand van 20 thema's ben ik te werk gegaan. Niet te lang nadenken en de eerste foto die in je opkomt opspeuren. Hieronder het resultaat: mijn leven in 20 foto's! (Klik op "Lees verder..." om ze allemaal te zien.)
Zeer binnenkort ziet mijn studentenleven er plotseling heel anders uit. Afgelopen donderdag heb ik mijn laatste college op de Universiteit Twente gevolgd. Gisteren heb ik te horen gekregen dat ik mijn stage in Mexico afgerond heb met een 8. Eerder dit jaar heb ik mijn bacheloronderzoek ook al gehaald met een 8. Kortom: ik ben klaar hier in Enschede. Vanaf september ga ik namelijk de master Media Entertainment en Populaire Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam doen! Wat dat precies is? Volgens de website dit:
"Er wordt enorm veel tijd en geld besteed aan productie en consumptie van tv-shows, drama, speelfilms, spelletjes, muziek en ander entertainment, en dat wordt alleen maar meer. Des te meer behoefte heeft de samenleving aan inzicht in de achtergronden en gevolgen van media-entertainment en populaire cultuur. Wat betekent de populariteit van programma's als Boer zoekt vrouw? Is "serieus entertainment" alleen maar een buzz-word in de discussie over alternatieven van populair vermaak? Wat zijn de positieve en negatieve kanten aan een passie voor gaming die veel jongens vertonen? Welke kant gaan de ontwikkelingen van nieuwe entertainment-media op? Deze master biedt de mogelijkheid alle vormen van media-entertainment , van televisie en film tot popmuziek, games en chatrooms te onderzoeken. Zowel de kritiekloze omarming van entertainment als de vooringenomen kritische afwijzing ervan worden onderzocht met wetenschappelijke scepsis en met behulp van een grote variatie aan sociaalwetenschappelijke onderzoeksmethoden."
Maar dat is nog niet alles. Vanaf mei heb ik namelijk een kamer in Utrecht! Een stad waar ik altijd al wilde wonen maar waar ze gewoon geen leuke studie voor mij hadden. En nu is het dan eindelijk zo ver, ik kan niet wachten! De kamer is ongelooflijk duur maar heeft een groot aantal voordelen! Zoals:
- Christina woont in hetzelfde huis naast me
- Het huis is mooi en schoon
- Het ligt in een goede buurt in het centrum
- De kamer is groot genoeg (ongeveer 17m2 geloof ik)
- Er zit een AH aan de overkant van de straat
- Achter de AH ligt een groot park
- Er zit een bushalte voor de deur
- Op 3 minuten fietsen zit station Overvecht en daar gaat de trein naar Hilversum (mediawereldje hè?)
- Het is 1,5 km. naar de H&M
- Ninke woont op 2,1 km. afstand
- Naar het studentenhuis van mijn zusje Mieke is het 2,7 km.
- Station? 1,9 km.
- Papa en mama? 146 km.
- Elger? 141 km.
Tsja, die laatste twee zijn uiteraard geen voordelen maar ze wegen voor mij niet op tegen de geweldigheid, perfectheid en fantastischheid (heb ik net drie woorden verzonnen?) van dit huis en deze kamer. Ik droom tegenwoordig niet meer over tatoeages maar iedere nacht over verhuizen, mijn kamer inrichten, in Utrecht wonen, in Amsterdam studeren. Ik kan echt niet wachten. Maar ik moet hier in Enschede nog twee opdrachten inleveren en een tentamen maken en dan houdt niets me meer tegen. Viva la Utrecht!
In 2007 heb ik drie maanden doorgebracht in Mexico. Ik heb daar stage gelopen bij het Museo de la Medicina Maya maar ik heb vooral ontzettend genoten. (Zie voor meer Mexico verhalen mijn reisweblog.) Ik was voor ik weg ging al dol op Elger maar ik ben daar opnieuw verliefd geworden. Op alles, het land, de schoonheid, de mensen, de cultuur, de Maya's, het leven. Vooral dat laatste is iets wat me altijd bij zal blijven. Hoe ik heb geleerd mezelf op prijs te stellen en erachten gekomen ben dat ik mezelf fijn gezelschap vind. Geleerd heb om alleen te zijn en dat fijn te vinden. Geleerd om omringd te zijn met tientallen mensen en dat ook fijn te vinden. Geleerd te genieten van alles wat ik doe. Dat de enige verwachtingen waar je aan hoeft te voldoen die van jezelf zijn. Dat familie, vrienden, de mensen waar je van houdt, dat die belangrijk zijn. En niet de mensen die je alleen maar energie kosten. En dat je van heel hard werken niet altijd gelukkig wordt. In Mexico zijn ze erg goed in al deze dingen. Mexicanen doen alles op hun eigen tempo en proberen overal van te genieten. Ik heb daar een heel waardevolle les geleerd en het leek me geen probleem dit in Nederland in de praktijk te brengen.
Wrong! In Nederland ging het eigenlijk al snel weer mis. Ik verviel in mijn oude patronen en veranderde eigenlijk helemaal niets aan mijn leven. En voor ik het wist zat ik 6 maanden later jankend op de bank bij de studentpsycholoog en heb de ontzettend heftige beslissing genomen tijdelijk met bijna alles (en dat was belachelijk veel, geloof me: twee theatergroepen, universiteitsraad, twee commissie bij mijn studievereniging, zwemmen, tennissen, twee bijbaantjes, etc.) te stoppen behalve met mijn studie. Ondertussen gaat het weer een stuk beter met me. Ik sport veel want dat doet me goed, ik ben fanatiek bezig met mijn studie en dat werpt zijn vruchten af (na de tentamenweek in april ben ik klaar!) en eigenlijk komt het er op neer dat ik bijna alleen nog maar dingen doe die me energie opleveren en waar ik gelukkig van word.
Ik hoor jullie denken, welk punt probeer je te maken met dit sentimentele gedoe? Dat punt komt eraan, rustig maar! In Mexico begon ik namelijk al met het idee te spelen om een tatoeage te laten zetten als ultiem aandenken aan mijn trip. Ik zat toen te denken aan de coördinaten van San Cristobal de las Casas maar toen bleek dat Angelina Jolie plotseling ook coördinaten op haar lijf had laten tatoeëren vond ik het toch niet meer zo'n goed idee. Wat ik dan wilde? Ik wist het niet precies. Ik wilde iets laten zetten dat me allereerst zou herinneren aan mijn tijd in Mexico maar ook aan wat ik daar over mezelf geleerd heb en me er voor zou behoeden me weer net zo slecht te voelen als in de maanden dat ik terug was uit Mexico. Maar ik kon niets vinden wat aan al deze eisen voldeed. Tot ik een paar weken terug een artikel las over "il dolce far niente", letterlijk "het zalige nietsdoen" in het Italiaans. Het artikel ging over de cultuurverschillen tussen Noord-Europese en Zuid-Europese landen en dan met name de manier waarop de mensen in deze landen in het leven staan. Ik citeer: "We (Nederlanders) zijn minder goed in lekker niets doen. We lijken niet de gelegenheid te kunnen pakken om te ontspannen, alles plannen we zorgvuldig in. Italianen zijn daar beter in, ze hebben er zelfs een term voor: 'dolce far niente'. (...) De kunst van 'dolce far niente' is leren je aandacht bij het nu te houden en niet steeds te denken, als je eindelijk eens op een terras in de zon zit: ik moet de was nog doen, de badkamer is dringend aan een poetsbeurt toe, ik ben vergeten mijn moeder te bellen, is er nog kip in huis? Dat we daar over het algemeen niet bijster goed in zijn, komt doordat we en masse aan het multitasken zijn geslagen. En daar kunnen we eigenlijk beter weer mee ophouden. (...) Je krijgt misschien veel voor elkaar als je al die dingen tegelijk doet, maar je krijgt er maar de helft van mee, omdat je je aandacht steeds moet verdelen. Wanneer je niet wordt afgeleid, raken ervaringen je dieper en heb je dus meer het gevoel dat je leeft, in plaats van dat je wordt geleefd."
Il dolce far niente, het was precies wat ik zocht. Één uitdrukking die precies aangeeft hoe geweldig ik me in Mexico voelde en wat ik hier in Nederland zo af en toe nog moet leren. Precies dat waar ik gelukkig van word. Dat wat ik op mijn lijf wil hebben staan. Maar waar? Dat is het volgende dilemma. Het moet een plek zijn die:
1. zichtbaar is;
2. wel gemakkelijk bedekt kan worden voor bijvoorbeeld werk;
3. niet uitlubberd als ik kinderen krijg.
Uiteindelijk overweeg ik de volgende plekken: voet, enkel, schouderblad, tussen mijn schouderbladen en binnenkant van mijn pols. Nadeel van de voet is dat het erg pijnlijk is en dat het een onhygiënsche plek is maar dat het uiteraard makkelijk te verbergen is. Nadeel van de binnenkant van mijn pols is dat de tekst waarschijnlijk te lang /groot is voor zo'n kleine plek en dat het wellicht toch te zichtbaar is (ook al kan ik er een armband of horloge overheen dragen). Blijven schouderblad en tussen de schouderbladen over. Beide mooi en hoewel ik van symmetrie houd gaat mijn voorkeur toch uit naar mijn schouderblad.
De volgende vraag is uiteraard welk lettertype. Ik heb nog geen beslissing genomen maar onderstaand ontwerp is degene die ik nu het mooist vind. Het font heet overigens Freebooter Script. Mocht je verstand hebben van typografie, tatoeages of gewoon tips voor me hebben dan hoor ik het graag. Droom ik ondertussen nog even verder over deze tattoo en denk ik er uiteraard nog een tijdje heel goed over na!
Ik heb gisteren twee nieuwe blogs geschreven. Daar heeft niemand op gereageerd. Helemaal niet erg hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar er zijn die dag maar liefst 114 unieke bezoekers op mijn blog geweest. 114?! Wie zijn dat dan allemaal, daar ben ik nou eigenlijk ongelooflijk nieuwsgierig naar!
Ooit heb ik de blog 'Wat studeer jij eigenlijk? #1' geplaatst. Nu kan ik natuurlijk een Mel Brooks geintje uithalen maar dat is ook niet meer origineel. Dus hier is deel 2! Een lekker korte deze keer. Want mijn studie bestaat voor een groot deel uit statistiek en onderstaande cartoon laat perfect zien hoe het er aan toe gaat in een sociale wetenschap.
Voor de mensen die mij volgen op Twitter leek het de laatste tijd misschien alsof ik niet helemaal goed bij m'n hoofd ben. Nou, dat klopt. Maar de onbegrijpelijke berichten die ik soms rond 21.30 uur 's avond plaatste hebben daar niets mee te maken. Toen was namelijk de Twitsoap gaande! De Twitsoap? Jaha, de Twitsoap! Wat dat is? Precies wat het zegt: een soap op Twitter. Niet te volgen, enorme chaos, ongelooflijke plotwendingen en slecht acteerwerk. Inderdaad, net als iedere andere soap. Mijn aandeel bestond afgelopen donderdag bijvoorbeeld uit:
"Vervolgens barst ik in huilen uit om de boodschap van de politie en ik stort ter aarde... Iemand komt me troosten..." of "Terwijl @Nelleke naar buiten vlucht, struikelt ze over een hoestende @RuSt. Gaat ze hem redden?".
Inderdaad, je reinste onzin. Maar het houdt je van de straat. En het heeft me nog iets heel tofs opgelevert. Striptekenaar Peter van de Wiel heeft van deze aflevering van de Twitsoap namelijk een cartoon gemaakt en ik heb de eer daar deel van uit te maken! Ik ken Peter niet maar hij heeft me zeer treffend en realistisch getekend, ik kan niet anders zeggen. Bedankt!
