Mijn magische bedelarmband

Ik heb een bedelarmband. En die is magisch.

Een tijd geleden besloot ik dat ik een Charming by Ti Sento armband wilde. Dus toen Elger en ik naar Antwerpen gingen leek me dat een ultiem moment om me tijdens het shoppen eens echt te verwennen. Dus niet naar de Six voor crappy plastic sieraden maar naar een echte juwelier voor echte en dus ook dure sieraden. Ik besloot een armband van zwarte onyx te kopen om daar vervolgens bedels aan te hangen die iets met mij te maken hebben. De eerste bedel kocht ik zelf, ook in Antwerpen: een masker die mijn liefde voor theater laat zien.
De volgende bedel kwam van Elger. In de vorm van een radio. Wat anders? Die kreeg ik voor Sinterklaas. Ook voor kerst was er een bedel, deze keer van mijn "schoonmoeder" Paula. Lang getwijfeld of het een blaadje of een veertje is maar uiteindelijk kwam ik er achter dat de bedel "tickle me" heet dus ik ga voor een veertje. En voor mijn verjaardag kreeg ik een super schattige pump van Ninke die echt ongelooflijk veel moeite heeft moeten doen om die bedel te vinden. Maar al met al wordt het al een mooie verzameling en ik ben nu echt al helemaal dol op die armband.

Maar het hebben van dure sieraden bezorgt me ook een heleboel stress. Het begon allemaal op een boot in Enkhuizen. Of eigenlijk in een restaurant in Enkhuizen. Daar merkte ik plotseling dat ik mijn maskerbedel kwijt was. Letterlijk in het restaurant de hele vloer besnuffeld maar niet gevonden. Komen we later terug op het zeilschip waar we dat weekend verbleven, ligt daar midden in het gangpad mijn bedel! Ok, dat is nog enigszins logisch.
Maar een tijdje later ben ik die bedel weer kwijt! Ik was naar college geweest op de universiteit en bij thuiskomst merk ik dat ik een bedel mis. Dagenlang zoek ik overal. Ik vraag zelfs regelmatig in de universiteitsgebouwen of niemand iets heeft gevonden. Als ik dagen later de hoop al opgegeven heb dat ik 'm ooit nog terug vind, pak ik mijn tas om bij Elger te gaan slapen en zie ik iets glinsteren in mijn toilettas. U raadt het al. Mijn bedel. Oh, wat was ik gelukkig!
Maar daarna ging het weer mis, deze keer met het veertje. Ik moest snel de stad in om een laatste cadeau voor mijn moeder te kopen en daarna de bus te pakken naar Losser om haar verjaardag te vieren. Vlak voordat ik de BCC in stormde om een grillplaat aan te schaffen had ik al mijn bedels nog, dat weet ik zeker. Als ik vervolgens een half uur later samen met Elger en Mieke de bus in stapt, merk ik dat mijn veertje weg is. Dus wij met z'n allen zoeken. In de bus, in mijn tas, in de plastic tas met de grillplaat. Nada. Ook 's avonds is Elger nog zo lief om in het donker het busstation af te zoeken. Weer niks. Die ben ik dus echt kwijt. Vast bij de BCC van mijn armband afgevallen. Moest er toch een keer van komen hè?
Maar drie dagen later, jazeker DRIE dagen later, loop ik met een bos verwelkte bloemen naar beneden de keuken in. Ik gooi de bloemen weg en als ik het water uit de vaas door de gootsteen wil spoelen schrik ik me rot. Daar ligt mijn bedel! Een beetje nat maar helemaal ongeschonden. Hoe die daar komt? Ik heb werkelijk geen idee. Maar het kan me ook niet schelen. Het is gewoon onmogelijk om die dingen kwijt te raken!

Stukafest 2009

Vandaag precies een week geleden was mijn favoriete festival weer in town: Stukafest! Twee jaar geleden was het STUdenten KAmer FESTival voor het eerst in Enschede en samen met toenmalige huisgenoot Matthijs heb ik genoten van dit geweldig schattige festival (en onder andere het bandje Sneakerfreak ontdekt dat nu People You Know heet). Het idee? Supertoffe acts in studenten- kamers. Dit jaar betekende dat voor Elger en mij eerst de grappige theatervoorstelling Eikel zoekt Kutkamer met een hoge herkenbaarheidsfactor. Zo maar naast het station in een studentenhuis. Met een plastic bekertje cola in een oude bank weg- gezakt. Daarna verder naar een heerlijk naar verschraald bier ruikend herenhuis aan de Oude Markt om daar in een deuk te liggen om cabaretier Ted Griffioen en zijn hilarische moderne sprookje. En voor de laatste ronde fietsten we de Hoge Bothofstraat in om bij een groot wit huis genaamd Huize Polaroid een schat te ontdekken in de woonmaker. Het bijzondere, ontroerende en soms ook heel krachtige Lavalu. Deze keer een duo met zangeres/piano en een drummer (zie foto) maar normaal een kwartet met blazers erbij. Tegen de deurpost aan droomde ik langzaam weg. Klinkt dit goed? En heb je het gemist? Dan ga je volgend jaar met me mee.

Hokus Pokus Pilates Pas

Vanmiddag is het weer zover. Dan lig ik weer in de Schermzaal op een matje te puffen. Vorige week ging ik voor het eerst naar het inloopuur Pilates op de universiteit en het beviel heel goed. Ik kwam tot de conclusie dat:

• ik best sterke buikspieren heb maar dat er helaas wel een laag vet overheen zit
• ik verschrikkelijk slecht ben in gewoon doorademen tijdens inspanning
• ik heel goed ben in gewoon stoppen met ademen tijdens inspanning
• ik daar dus een verschrikkelijk rode kop van krijg en volgens de Pilates instructrice ook 'ronde spieren' wat dus blijkbaar iets negatiefs is
• ik tijdens de oefeningen waarbij je rondjes moet draaien met je been misselijk word van de krakende en tikkende geluiden die mijn heupgewricht daarbij produceert

Maar verder beviel het me super goed vorige week. Mijn vriendinnetjes zijn al allemaal afgehaakt maar ik lig vanmiddag weer braaf te steunen en te kreunen. Heerlijk!

^{P.S. Weet iemand hoe je mooiere opsommingstekens krijgt in PivotX? Deze zijn lelijk maar iets anders krijg ik niet voor elkaar.}

I blame Twitter

Ik moet meer bloggen, ik wil meer bloggen, ik ga meer bloggen! Maar nog even niet vandaag. Ik geef overigens de schuld aan Twitter, dat voldoet al veel te veel in mijn aandachtsgeile exhibitionistische aanhankelijkheid. Maar ik heb een notitieboekje vol blog ideeën, dus dat zit wel goed. Helaas heb ik ook een studie en ambities en die hebben vandaag even voorrang. Lo siento!

Vannacht, 23 jaar geleden...

Vannacht kreeg ik om 00.00 uur het volgende smsje:

"23 jaar geleden moest ik vannacht een mooi lief kind baren. Was me een genoegen. Proficiat! Kus pap en mam."

Dat vond ik vet lief! En ik ben uiteraard blij dat mijn moeder 23 jaar geleden heeft doorgezet en mij eruit geperst heeft. Daarom opende ik toen de fles Russische champagne die ik afgelopen donderdag op mijn feest gekregen heb en schonk mezelf een glaasje in. In de nieuwe wijnglazen die ik op mijn feest gekregen heb. De champagne was niet heel erg lekker. Misschien was het wel geen champagne. Het leek erop. Maar ik kan al dat Russisch niet lezen natuurlijk. Klok, klok, klok. Op. En nu? Lekker slapen. Op mijn 23e verjaardag? Ja, ik ben een oude taart aan het worden.




Foto: Het resultaat van anderhalf uur bij de kapper zitten voor mijn feest. Let ook vooral op het feestelijke strikje! :]