Gniffelen

Maandag 24 November 2008 at 10:18 am

Ik moest wel even gniffelen op de vroege ochtend...

Voicst en de vloek

Vrijdag 21 November 2008 at 09:55 am

Voicst is een heel hip en tof Nederlands bandje waarvan iedereen zegt dat je ze echt een keer live moet zien (want manisch, energiek, springen en uit je plaat gaan)! Je kent ze misschien wel van de op 3FM grijsgedraaide hit "Everyday I Work On The Road". Een tijd geleden kwamen ze in Atak, Enschede. Ik had kaarten. Maar tijdens het avondeten werd ik plotseling ziek. Echt ziek. Koorts, rillingen, duizelig. Geen idee wat het was maar ik ben in bed gekropen. Na het concert kwam vriendjelief vertellen hoe tof het was. We beloofden elkaar toen dat we snel weer naar Voicst zouden gaan.
Gisteravond kwamen ze in Tivoli, Utrecht. Ik had kaarten. Dacht ik. Vriendjelief en ik zaten gisteren in de trein naar Utrecht en ergens tussen Enschede en Hengelo kwamen we er achter dat we niet naar Tivoli moesten maar naar Paradiso. Dat stond immers groot op het kaartje. Sterker nog, we hadden 11 oktober al naar Paradiso gemoeten. Dat stond in iets kleinere letters op het kaartje.
We weten nog steeds niet waar het mis gegaan is. Maar ik ben er van overtuigd: het is een vloek. Ik mag gewoon niet naar Voicst en het hele universum werkt me tegen. Bah.

Stewardessje spelen

Vrijdag 21 November 2008 at 09:28 am

Voor sommige mensen is het een jeugddroom maar ik heb volgens mij nooit stewardess willen worden. Toch was ik er laatst één. Dat had uiteraard weer met de Theaterobers te maken. Ik was ingehuurd voor een wel heel bijzondere opdracht. Humanitas Onderdak gaf een personeelsfeest in Zwolle. Maar er moesten ook mensen uit Hoofddorp komen. En die moest ik ophalen. Met de trein. Als stewardess. Dus gewapend met een koffertje vol met snoepjes, plakjes kaas en worst, kleurboeken, spelletjes en een bingo set vetrokken Robert en ik om 6.56 uur al naar Schiphol. We trokken veel bekijks, dat kan je je voorstellen. Gelukkig vind ik het heerlijk in het middelpunt van de belangstelling te staan dus ik vermaakte me prima. Op Schiphol aangekomen was het even stressen want we konden de mensen niet vinden. Maar heel hard rondrennen met een geel bordje met Humanitas erop hielp en daar kwamen al twee heren aangelopen. Twee maar? Ja, er stapte er in Amsterdam-Zuid nog één op en de rest was afgehaakt wegens uiteenlopende redenen. Maar ach, met z'n vijven kunnen we het ook gezellig hebben. Al snel kwamen de snoepjes tevoorschijn. Daar lusten de heren er wel eentje van. Maar ik toen Robert en ik voorstelden spelletjes te gaan spelen kregen we te horen: 'Ik ben toch niet seniel?'
Tsja, het waren ook wel erg grote stoere mannen. Niet echt het kleurplaten-bingo type. Dus de rest van de reis hebben we geluisterd naar de verhalen over hun werk dat me echt ontzettend deed denken aan het boek Jan Rap en z'n maat van Yvonne Keuls. Drugsverslaafden, daklozen, mishandelde Poolse vrouwen, agressieve opgepompte werklozen, en ga zo maar door, ze gaven daar in Hoofddorp onderdak aan de meest uiteenlopende types. Niets voor mij maar wel ontzettend interessant om naar te luisteren.
Eenmaal aangekomen in Zwolle hadden we nog wat moeite met het vinden van de locatie maar uiteindelijk hebben Robert en ik de heren veilig afgezet. Alhoewel, veilig? Ze kwamen midden in een roofvogelshow terecht...

Het zou verboden moeten worden!

Dinsdag 11 November 2008 at 11:40 am

Oh, wat is Motoragent Zwartmans toch een held. Mijn favoriet? "Met de regelmaat van de haverklap"!
 

Yes-man

Maandag 10 November 2008 at 2:07 pm

Al een tijd geleden las ik in een tijdschrift ofzo dat iemand een boek had geschreven over ja zeggen. En op de één of andere manier sprak me dat onmiddellijk aan. Ik was helaas de titel van het boek meteen na het lezen van de recensie weer vergeten. Wat op zich vreemd is, aangezien die titel in het Nederlands gewoon 'Ja' is. Uiteindelijk liep ik er in de bibliotheek per ongeluk tegenaan en heb toen in al mijn blijdschap het boek meteen verslonden.

En het is geweldig. Londenaar Danny Wallace heeft een supersaai leven en besluit dat het tijd is om te stoppen met alles afwimpelen en altijd maar nee zeggen. Maar hij neemt zijn beslissing heel erg serieus. Een jaar lang zegt hij ja op alles. Op iedere vraag, iedere uitnodiging, iedere verzoek en ieder voorstel. Dit is uiteraard niet zonder consequenties en zijn leven verandert drastisch. Hij zit bijna elke avond in de kroeg (ga je mee wat drinken? - ja!), wordt regelmatig dronken (nog een biertje? - ja!), heeft hij een drugstrip in Amsterdam (wil je ook een pilletje? - ja!), wordt hem wijsgemaakt dat hij een prijs heeft gewonnen die hij in Nederland kan innen bij de heer Albert Heijn (wilt u 4,5 miljoen winnen? - ja!) en komt hij in nog veel meer bizarre situaties.

Want het is niet zo makkelijk hoor. Stel je voor: je loopt het metrostation uit en een zwerver vraagt je om een beetje kleingeld. Jij hebt geen kleingeld maar je moet natuurlijk wel ja zeggen. Dus loop je snel naar de kiosk waar een grote poster hangt met een aanbieding die je dan dus wel moet kopen. Het wisselgeld dat je daar krijgt geen je aan de zwerver. En drie meter verder vraagt de volgende zwerver om kleingeld...

Of wat dacht je van deze: je loopt toevallig je ex met haar nieuwe date tegen het lijf. Uit beleefdheid vraagt hij of je misschien mee wilt een hapje eten. Jij zegt ja en verziekt hun avond. Je ex is woest en haar nieuwe liefde denkt dat je geschift bent.

Kortom: het is niet eenvoudig. Maar wel erg vermakelijk als lezer. Ik ben erg blij dat Danny Wallace besloten heeft zijn wonderbaarlijke ervaringen op te schrijven. Een aanrader!

Manga Me

Donderdag 06 November 2008 at 1:27 pm

Kijk! Ik ben een Manga poppetje geworden. Althans, ze moet op mij lijken. Dat was de bedoeling. Ik vind haar eigenlijk een stuk knapper. Ze lijkt dus niet zo veel op mij. Behalve die oorbellen. Die heb ik ook!






:]

Antwerpen

Woensdag 05 November 2008 at 10:49 pm

Het was gaaf! We hadden slecht weer, de winkels waren dicht en de stad was een stuk minder mooi dan in de zomer maar toch was het een heerlijk weekend. Ik denk dat dit verjaardagscadeau voor Elger voor mij minstens even leuk was als voor hem. Beter dan dat kussensloop van vorig jaar dat ik nooit meer heb gezien...

Wachtmuziek op station Enschede

Het begon al goed op station Enschede. Met een dampende koffie van Bagels & Beans in mijn hand liep ik het perron op en daar zat pardoes een pianist. Met een piano ook nog. En er kwam prachtige muziek uit. Wat een tof idee! Ik moest meteen weer denken aan het onderzoek naar de invloed van muziek op de wachttijdbeleving op NS stations dat ik voor het mastervak Marketingcommunicatie en consumentengedrag uit ga voeren maar toen bedacht ik me: "Meid, je bent op vakantie, nu even niet aan je studie denken en gewoon genieten!" En dat lukte!


Huiskamer van het Antwerp Backpackers Hostel

In de loop van de middag kwamen we aan in ons hostel en ik was meteen helemaal blij. We kregen onze eigen kamer mèt badkamer en alles zag er super goed uit. Een schattige woonkamer, boven een klein keukentje, alles super schoon, goede bedden, we hadden het helemaal voor elkaar. Birgit, de eigenaresse van het hostel bleek ook ontzettend aardig en vertelde ons meteen de ins en outs van Antwerpen. Aangezien ik er al twee keer eerder geweest ben, wist ik al behoorlijk wat maar een echte Antwerpse weet het natuurlijk altijd beter. En toen kwam ze met het allerbeste nieuws: we hoeften niet 's ochtends heel vroeg op te staan om te ontbijten want dat kon de hele dag door en we hoeften maandagochtend niet heel vroeg uit te checken want er kwamen geen nieuwe mensen. Olé!
Tijd om snel de stad in te gaan. We hebben rondgelopen en genoten van het laatste mooie weer dat we in Antwerpen zouden hebben. 's Avonds bij een supergoede Italiaan gegeten (Verona) en uiteraard de dag afgesloten met een heerlijke wafel. (Het was een Brusselse wafel maar een kniesoor die daar over valt!)


Brusselse wafel met verse aardbeiden en een flinke dot slagroom

De volgende dag was oorspronkelijk bedoeld om te gaan shoppen maar het was een feestdag in België. Overigens weinig van gemerkt, nergens een feest te zien. Daarnaast regende het ook nog eens de hele dag. Dus wat doe je dan? Precies! Lekker door de regen sjouwen. Eerst de oude wijk Zurenborg bekeken waar heel veel Orthodox Joodse mensen wonen (mannen met gigantische baarden, lange zwarte mantels, nog grotere zwarte hoeden, soms zelfs van bont, vrouwen met pruiken, kinderen met keppeltjes en een heleboel mensen met pijpekrullen in hun bakkebaarden). Daarna uiteraard gelunched met Vlaamse patatekes bij een heus Fritkot en naar de hippe kunst wijk 't Zuid gelopen. Toen waren we het een beetje zat met de regen en de kou dus zijn we het foto museum ingedoken. Erg mooie dingen gezien en uren staat twijfelen over het wel of niet aanschaffen van een Lomography Colorsplash camera. Uiteindelijk niet gedaan. Wel quiche gegeten en wijn gedronken in een wijnbistro en daar geluisterd naar de tips van een Nederlander die al 9 jaar in Antwerpen woont. Geen van zijn tips opgevolgd maar gewoon lekker naar de meest verschrikkelijke bioscoop ooit gegaan (Metropolis, zo gigantisch dat het niet leuk meer is) en daar de meest geweldige Batman film ooit gezien (The Dark Knight natuurlijk).


Elger met een "plan" voor de ingang van de "Zoo"

De volgende dag was het weer redelijk en dat betekende dat we naar de dierentuin gingen. Of moet ik zeggen "naar de Zoo". Want die rare Belgen hebben nog nooit van een dierentuin gehoord. De Zoo van Antwerpen ligt midden in de stad, naast het Centraal Station. Dat geeft het een bepaalde charme. Maar toch was ik niet zo ondersteboven van deze dierentuin. Allereerst is het natuurlijk al herfst dus veel dieren zaten binnen of ze lagen een beetje te dutten in een hoekje. Weinig activiteit dus. Maar wat me helemaal tegen stond waren de kleine verblijven waar sommige dieren in leefden. De olifanten zaten bijvoorbeeld in hokken waarin ze nog maar net hun kont konden keren. Daar hou ik niet zo van. Oude dierentuinen hebben dat wel vaker... Maar het was een fijne dag die we hebben afgesloten met heerlijk vers Italiaans eten bij Vapiano, zo voor je neus vers bereid. Jummie. 's Avonds kwamen we er achter dat bepaalde pleintjes, straatjes en steegjes zomers een stuk mooier en gezelliger zijn. De Vlaeykensgang was echter schitterend als altijd.


Doorkijkje van de Vlaeykensgang

En toen was het al weer maandag. Wat een feest! De winkels waren open! Dus voordat we huiswaarts keerden hebben we nog flink geshopt. Eerst de Meir af gegaan, de grootste winkelstraat van België met veel grote bekende merken. Daarna nog in de mode buurt rond gestruind. En toen had ik zere voeten, was het geld op en werd het tijd om naar huis te gaan. Gelukkig pasten al mijn aankopen gemakkelijk in mijn backpack (ik ga jullie niet vertellen wat ik heb gekocht en al helemaal niet waar, ik schaam me dood). Een laatste wandeling door Antwerpen, een gratis zak groentensoep van Knorr op het station en toen waren we al weer in Nederland. Dat betekende voor mij ook weer mobiel bereik aangezien T-Mobile heeft besloten dat ik als nieuwe klant volstrekt onbetrouwbaar ben en dat het dus geen goed idee is als ik in het buitenland zou kunnen bellen want dan maak ik natuurlijk enorme kosten die ik nooit ga betalen. Uiteraard. Maar goed. Het was wel lekker rustig.


Vlaamse wijsheid op de Vogelenmarkt

Eenmaal thuis was er vooral veel trommels was en een dikke laag stof (ik weet dat die stof meer dan 4 dagen nodig heeft om te ontstaan maar het was gewoon erger geworden, snap je?) maar ik kon er weer tegenaan. Nou ja, eventjes dan. Tot 28 december. Want dan vertrekken we naar Berlijn om daar Oud & Nieuw te vieren. Heerlijk decadent. Ik vraag me ineens af: eten ze daar ook wel oliebollen?

Yes, we can!

Woensdag 05 November 2008 at 4:46 pm

Ik ben spuit 11. Ik weet het. Om 5.19 uur bereikte mij via de sms service van de NOS het nieuws: "Obama wint de verkiezingen". Met een grote glimlach op mijn gezicht viel ik om 5.20 uur weer in slaap.

Vanochtend stond in het teken van bijpraten, bijkijken en bijlezen. Met tranen in mijn ogen bekeek ik de overwinningsspeech van Obama. Wat ben ik toch een vat van emoties.

Nu, 11 uur en 32 minuten later, schrijf ik er over op mijn weblog. Omdat ik voel dat dat moet. Omdat dit een dag is die de geschiedenisboeken in gaat. Zegt men. Ik moet het nog zien. Maar ik hoop dat Obama de hoog gespannen verwachtingen waar gaat maken. Ik ben er van overtuigd dat hij het kan.