Op 4 oktober 2003 schreef ik mijn eerste blog. Het ging over de kermis, schoenen en een reunie. Maar na zoveel jaren hetzelfde is het tijd voor iets anders. Verwacht hier niet al te veel over kermis en reunies. Maar wel over schoenen. Over communicatiewetenschap studeren. Over toneel spelen. Over boeken lezen, zwemmen, tennissen, roze, brownies, poezie, vriendinnetjes, hip zijn, treinreizen, koffie en nog veel meer dingen die je eigenlijk niet hoeft te weten. Kortom, het enige juiste adres voor jouw dagelijkse portie Nelleke.
Ilse (Project 365: #167…): Wat een leuke foto’s! Vooral die van je verhuisdozen. Succes met pakken haha. :) zeebaarswolf (Kaneel): Heb net een eetlepel kaneel gegeten. Duurt lang. Geen probleem, wel beetje een onbestemd gevoel! Ben… Linda (Mijn magische bed…): Timeless inspiration is een bedrijf dat opgericht is in 2009
en gespecialiseerd is in mode artikelen… Nelleke (Mijn vasculair in…): @Roelfina
Ja, zo fijn dat ik het hier lekker van me af kan schrijven. Ben niet iemand die in het ech… Nelleke (Where Do You Thin…): Haha, een bloederig einde met een moord kan natuurlijk ook. Maar ik houd van happy endings. :) Wel g… Ricky (Where Do You Thin…): Geweldig!! zowat alles wat je zegt heb ik ook bedacht (alleen niet in een motel maar gewoon in zo’n …
Ik heb een lief vriendje en lieve vriendjes verdienen lieve cadeautjes als ze jarig zijn maar mijn vriendje heeft al heel veel spullen maar altijd weinig tijd dus ik besloot voor de verjaardag van mijn lieve vriendje een weekendje Antwerpen te boeken en laat dat nou komend weekend zijn en laat ik er nu net achter komen dat het in België aanstaande zaterdag Allerheiligen is en dat dat dus betekent dat de Belgen feest vieren om het één of ander en dat de winkels dan dus potdicht zijn en je weet vast wel dat het een grote onhebbelijkheid van zowel mij als mijn lieve vriendje is dat we zo veel van winkelen houden dus dat wilden we op zaterdag dus ook heel graag doen maar dat wordt ons nu dus mooi door de neus geboord terwijl ik niet eens in heiligen geloof, laat staan in allemaal heiligen maar goed, daar is niets meer aan te doen dus 34 smsjes later hebben mijn lieve vriendje en ik besloten toch maar gewoon te gaan en maandag dan maar wat later huiswaarts te keren zodat we toch nog van onze centjes spullen kunnen kopen die we absoluut niet nodig hebben maar die wel heel hip zijn en ik ben blij dat we toch gaan ondanks dat ik weer eens niet heb opgelet bij het prikken van een datum en dat ga ik nu vieren met zak Anta Flu keelpastilles om mijn verkoudheid de baas te worden.
In mijn vorige blog vertelde ik over de lip dub movie die Robert-Jon en ik tijdens het Theaterobers weekend gemaakt hebben. Één van onze inspiratiebronnen was onderstaand filmpje: een lip dub movie van het nummer Flagpole Sitta van Harvey Danger. Het nummer stamt al uit 1998 en ik heb geen idee of het alleen in Amerika een hit was of dat ik toen nog geen goede muziek luisterde maar ik kende het niet. Maar het bleef hangen na het kijken van de lip dub movie. Dus toch maar hun album gedownload en lekker gaan rondspringen in mijn kamertje op dit heerlijke nummer. Hieronder dus twee vliegen in één klap: een prachtig voorbeeld van een lip dub movie en een juweel van een liedje. Enjoy!
Ongeveer vier jaar geleden haalde mijn neefje Bob de mensen bij Theaterobers over met een heleboel lovende woorden over mij. Ze geloofden hem en ik mocht een keer op woensdagavond op een repetitie langskomen. Sindsdien ben ik in dienst bij de Theaterobers. Blijkbaar heb ik de hooggespannen verwachtingen toch enigszins waar gemaakt. Als acteur zijn de optredens van de Theaterobers echt heerlijk om te doen en daarnaast is het ook nog eens een geweldig bedrijf om voor te werken.
Afgelopen weekend hebben we met het hele bedrijf ons 5 jarig bestaan gevierd. Dit deden we op een scouting terrein in Almelo. Niet heel exotisch maar wij hebben niet zo veel nodig om het gezellig te maken. Het bedrijf bestaat uit ongeveer 70 mensen: zangers en acteurs. De ene helft van deze mensen is al behoorlijk gek maar de andere helft is absoluut helemaal geschift. Al deze heerlijke mensen samen zorgen voor een super sfeer en een heerlijk weekend.
Het thema van het weekend was 'kamp'. Voor mij één en al herkenning en nostalgie: corvee, lunchpakketjes, zeskamp, bonte avond, slaapzalen, kou, regen, kampvuur... Maar het was wel een kamp met een Theaterobers swung: iedere ochtend de Theaterobers vlag hijsen, wakker worden door een trompetsolo van Marcel (de directeur), een achtergelaten hondje gevonden in het bos, tot diep in de nacht karaoke, een bonte avond met acts van een heel hoog niveau, grote chaos toen de rosé op was, spontane optredens om 4 uur 's nachts, geen ochtendhumeur, en zo kan ik nog wel even door gaan.
Het komt er op neer dat ik nu helemaal afgepeigerd ben maar dat ik wel ontzettend genoten heb. Het grootste deel van het weekend ben ik echter met Robert-Jon bezig geweest met het maken van een filmpje van dit weekend. En niet zo maar een filmpje met een paar leuke momenten maar een strak geregisseerde lip dup movie van het nummer Hey Ya van Outkast. Alle shots staan erop maar nu moet het natuurlijk nog geëdit worden. Ik kan niet wachten tot het af is. Ik zal hem uiteraard op mijn weblog plaatsen. Dan kun je eens met eigen ogen zien hoe het er bij ons aan toe gaat.
Ik weet het, ik weet het... Ik heb nog niet eens mijn rijbewijs. Maar ik weet exact welke auto's ik gaaf vind. Sinds vandaag heb ik een nieuwe liefde. Ze heet Nissan Figaro. Is ze niet schattig?
Ik liep de Albert Heijn binnen en had het meteen door. Echt onmiddellijk. Zo van: oh nee hè? Ik merkte het direct. Het rook namelijk heel erg lekker in de winkel. En met mijn hypersensitieve neusje herkende ik de speculaas geur. Een bekend marketingtrucje: in de aanloop naar de feestdagen laat je een supermarkt naar speculaas ruiken om de verkoop van speculaasbrokken, pepernoten, taai-taai, etc. te stimuleren. En het werkt. Maar niet bij mij besloot ik. Ik liet me niet verleiden door meneer Heijn, mooi niet. Dus ik liep met een boog om de koekjes heen. Bij de kassa was ik trots op mezelf. Ik liet me niet zo maar vertellen wat ik moet kopen! Maar toen begon de cassière mijn boodschappen te scannen. Stralend keek ze me aan en zei: "Lekker is die nieuwe cruesli met speculaas hè?" ARGH! Nee toch... Ik blijk toch gewoon een beïnvloedbare consument.
Opeens stonden er bloemen in Losser. En mijn moeder kreeg een button. En een kaart. Maar niemand wist waar het vandaan kwam. Op de button stond "Ik doe wat ik kan" en de kaart verzocht haar vriendelijk de button echt te dragen. Afzender? De Zorgendragers.
Ze maken zich namelijk zorgen over de zorg. Daarom begonnen ze in Twente een campagne om Den Haag te laten zien dat de mensen die in de zorg werken letterlijk doen wat ze kunnen. De campagne is positief. Werken in de zorg kan heerlijk zijn, een prachtig beroep. Maar momenteel is Den Haag het behoorlijk aan het verzieken. En dat moet anders.
Daarom staan er overal in Twente perkjes met plastic ik-doe-wat-ik-kan-bloemen en draagt het personeel in de zorg nu die button. Wie de Zorgendragers precies zijn? Dat weet niemand. Reclamebureau Slag bij Almelo spreekt van een "anonieme opdrachtgever" en gezien alle media aandacht een "geslaagde actie". Het woord is aan Den Haag!
Ik studeer Communicatiewetenschap. En 80% van de mensen die ik dat vertel vragen vervolgens wat dat dan precies is. En dat vind ik zelfs na 4,5 jaar studeren nog moeilijk uit te leggen. Dus doe ik het in stappen. Hier, op mijn weblog. Deze keer met een filmpje. Zie het maar zo: het verklaren van hoe dat in het filmpje kan, is een onderdeel van mijn studie.
Ik heb altijd al een zwak gehad voor het beeld van een kapotte paraplu in een prullenbak. Vaak zijn ze eigenlijk te groot voor de prullenbak en steken de scherpe punten er aan alle kanten uit. Je ziet er zo vanaf dat deze paraplu met de nodige frustratie in de prullenbak gedrukt is en de gefrustreerde vervolgens zonder enige bescherming door de storm verder moest.
Deze rare voorkeur resulteerde er vaak in dat wanneer ik een paraplu in een prullenbak zag, ik er een foto van maakte voor mijn verzameling. Tot ik afgelopen zondag in Nijmegen rondliep. Een familiedag van mijn schoonfamilie zorgde ervoor dat ik verplicht in de stromende regen en tussen de windvlagen door buiten moest zijn. Om koffie te drinken in een park onder een boom en de oudste stad van Nederland te bekijken met een wandeltocht. Heerlijk. Als je een prachtige grote paraplu hebt zoals mijn geliefde regenboog exemplaar. Tot de wind een aantal keer zo krachtig aanrukte dat de paraplu compleet stuk waaide en ik gefrustreerd naar de eerste de beste prullenbak rende. En daar heb ik volgens uiteraard een foto van gemaakt. Het pronkstuk van mijn verzameling. :]
Sommige mensen zijn zo verschrikkelijk harteloos. Onze onderbuurvrouw is namelijk op 1 oktober naar Amsterdam verhuisd. Maar ze is iets vergeten: Sam. Haar supermooie, superlieve, supergave zwarte kat. Echt een heerlijk beestje die vaak door ons keukenraam naar binnen klimt en om een beetje aandacht komt zeuren.
Nu kan ik me voorstellen dat het houden van een kat in Amsterdam een beetje moeilijk zou kunnen worden. Misschien woont het mens nu wel 14 hoog, weet ik veel? Maar je laat zo'n beestje toch niet zo maar aan z'n lot over? Ze heeft niets tegen ons of de andere buren gezegd maar is zo maar zonder hem vertrokken, waarschijnlijk omdat ze niet wist wat ze met hem aan moest en het asiel haar geld kost. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik het hoorde...
De vraag is nu: wat moeten we met Sam? De buren zetten bakjes eten buiten maar daar mag hij vanwege hun twee raskatten niet naar binnen. Wij willen hem liever ook niet adopteren om verschillende redenen waaronder mijn allergie en de kosten. En hem naar het asiel brengen is ook zo zielig.
Dus wie is er nog op zoek naar een geweldige zwarte kat? Gratis bij mij af te halen. *Snik*
Als je eens grondig gaat schoonmaken kom je nog eens wat tegen. Zo vond ik laatst in een verlaten kast in mijn woonkamer het boekje 'Voordewind' van Martin Bril. Het bleek aan geen van de huidige bewoners te behoren dus besloot ik er maar beslag op te leggen. Nu ken ik Martin Bril van zijn columns in de Volkskrant en van zijn volkomen inspiratieloze lezing tijdens een introductie van de Universiteit Twente (het jaartal is me even ontschoten), maar over het algemeen ben ik zeer te spreken over meneer Bril. Dus begon ik op een gure herfstavond in bed aan het boekje.
Bij één van de eerste paragrafen dacht ik: dit is tof geschreven, hier kan ik wel wat over op mijn weblog vertellen. En bij de volgende dacht ik dat weer. En een paar bladzijden verder moest ik zelfs licht grinniken. Het was even heel wat anders dan chicklit 'Chanel Chic' die ik hiervoor verslonden had maar het beviel me wel. Het eerste stukje waarom ik moet gniffelen staat hieronder opgeschreven zodat jullie je er ook iets bij voor kunnen stellen.
"Ik zat op een stoel en even later zat ik er nog. Ik keek naar de muur die groen was. Even later was de muur nog steeds dezelfde muur. Groen. Ik zat op een stoel en keek naar een groene muur. Hij vloog me niet aan. Hij kwam niet op mij af. Hij greep mij niet bij de keel. Ik zat rustig op een stoel en even later zat ik er nog. De muur was ook nog steeds de muur. Ik dacht eraan hoe fijn het zou zijn als ik gitaar kon spelen, of mondharmonica. Zo'n mondharmonica kon ik tenminste altijd bij me hebben. (...) Daar dacht ik aan. Terwijl ik op een stoel zat en naar de muur keek. De muur was groen en de stoel was bruin met een rug van zeven spijlen. Buiten floot een vogel. Ik begon weer aan de mondharmonica te denken. Als ik er een ging kopen, zou ik hem Cor noemen. Of Marijke, bij nader inzien. Het was beter om op een meisje te blazen, dacht ik zo, ja. Misschien dat Marijke wel een hele leuke meid was. Méér schoot me niet te binnen. Het was niet veel, maar ik had verder ook niets om me haar bij voor te stellen. Want ik zat op een stoel en keek naar een muur. Zo werd het nooit wat met Marijke. Ik ging aan een gitaar denken, maar het idee om met een gitaat te moeten zeulen, al of niet in een koffer, sprong op en stuitte me tegen de borst.
'Hallo,' zei ik tegen het idee. 'Hallo,' zei het idee met een gitaar te moeten zeulen, 'hoe gaat het met jou?' 'Kennen wij elkaar?' vroeg ik sikkeneurig, want ik had meteen de pest aan hem. 'Nou zeg,' zei het idee beledigd, 'zoek het dan zelf maar uit!' 'De groeten,' zei ik kwaad. En weg was het idee met een gitaar te moeten zeulen. Zodat de mondharmonica overbleef, als idee dan. Ik dacht aan Marijke. Het werd niks. Hoe hard ik ook dacht, geen Marijke. Ik kreeg zin om op de grond te gaan liggen. Maar ik zat op een stoel en even later zat ik er nog. Ik keek naar de muur. De muur was nu blauw. Blauw! Daar keek ik van op. Eerlijk gezegd schrok ik me een hoedje.
Hoe kon een groene muur een blauwe muur worden? Gebeurde er eens wat, zat ik aan een mondharmonica, een gitaar en een onbekende Marijke te denken! Ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Ik deed het niet. Hoe kon een groene muur onder mijn ogen veranderen in een blauwe muur? Waarom had ik dat niet zien gebeuren? Ik wilde mezelf nog een keer voor de kop slaan, maar ik hield me in. Ik keek naar de muur en ondertussen zat ik op een stoel met zeven spijlen in mijn rug. Als ik lang genoeg bleef zitten, kwam misschien alsnog Marijke uit de muur, dacht ik. De muur deed niets en was blauw. Ik zat en ik keek, ik hoopte op een wonder. Het was ontmoedigend. Even later zat ik er nog. Ik ben een doorbijter."
Dat vind ik nou prachtig. Ik heb het boekje gelukkig nog niet uit dus ik kan me verheugen op meerdere gure herfstavonden lezen in mijn bed en stiekem giechelen om de woordfratsen van de heer Bril.
Na een lange dag studeren op de UT loop ik naar mijn stalen ros toe. Zoals altijd zal hij mij braaf naar huis vervoeren. Ik open mijn fietstas om daar mijn rugzak in te deponeren maar tref daar tot mijn grote verbazing een pak Black aan, het superieure en exclusieve koffiemerk van Douwe Egberts.
Enkele dagen later loop ik na een ontspannen zondag bij mijn ouders op station Enschede naar mijn stalen ros toe. Zoals altijd zal hij mij braaf naar huis vervoeren. Ik open mijn fietstas om daar mijn rugzak in te deponeren maar tref daar tot mijn grote verbazing een prachtige zwarte fietspomp aan.
Ik ben ontzettend benieuwd welke schat ik de volgende keer in mijn fietstas aan zal treffen...
Ik heb een lief vriendje en lieve vriendjes verdienen lieve cadeautjes als ze jarig zijn maar mijn vriendje heeft al heel veel spullen maar altijd weinig tijd dus ik besloot voor de verjaardag van mijn lieve vriendje een weekendje Antwerpen te boeken en laat dat nou komend weekend zijn en laat ik er nu net achter komen dat het in België aanstaande zaterdag Allerheiligen is en dat dat dus betekent dat de Belgen feest vieren om het één of ander en dat de winkels dan dus potdicht zijn en je weet vast wel dat het een grote onhebbelijkheid van zowel mij als mijn lieve vriendje is dat we zo veel van winkelen houden dus dat wilden we op zaterdag dus ook heel graag doen maar dat wordt ons nu dus mooi door de neus geboord terwijl ik niet eens in heiligen geloof, laat staan in allemaal heiligen maar goed, daar is niets meer aan te doen dus 34 smsjes later hebben mijn lieve vriendje en ik besloten toch maar gewoon te gaan en maandag dan maar wat later huiswaarts te keren zodat we toch nog van onze centjes spullen kunnen kopen die we absoluut niet nodig hebben maar die wel heel hip zijn en ik ben blij dat we toch gaan ondanks dat ik weer eens niet heb opgelet bij het prikken van een datum en dat ga ik nu vieren met zak Anta Flu keelpastilles om mijn verkoudheid de baas te worden.
Ongeveer vier jaar geleden haalde mijn neefje Bob de mensen bij 
Ik liep de Albert Heijn binnen en had het meteen door. Echt onmiddellijk. Zo van: oh nee hè? Ik merkte het direct. Het rook namelijk heel erg lekker in de winkel. En met mijn hypersensitieve neusje herkende ik de speculaas geur. Een bekend marketingtrucje: in de aanloop naar de feestdagen laat je een supermarkt naar speculaas ruiken om de verkoop van speculaasbrokken, pepernoten, taai-taai, etc. te stimuleren. En het werkt. Maar niet bij mij besloot ik. Ik liet me niet verleiden door meneer Heijn, mooi niet. Dus ik liep met een boog om de koekjes heen. Bij de kassa was ik trots op mezelf. Ik liet me niet zo maar vertellen wat ik moet kopen! Maar toen begon de cassière mijn boodschappen te scannen. Stralend keek ze me aan en zei: "Lekker is die nieuwe cruesli met speculaas hè?" ARGH! Nee toch... Ik blijk toch gewoon een beïnvloedbare consument.
Opeens stonden er bloemen in Losser. En mijn moeder kreeg een button. En een kaart. Maar niemand wist waar het vandaan kwam. Op de button stond "Ik doe wat ik kan" en de kaart verzocht haar vriendelijk de button echt te dragen. Afzender? 
Sommige mensen zijn zo verschrikkelijk harteloos. Onze onderbuurvrouw is namelijk op 1 oktober naar Amsterdam verhuisd. Maar ze is iets vergeten: Sam. Haar supermooie, superlieve, supergave zwarte kat. Echt een heerlijk beestje die vaak door ons keukenraam naar binnen klimt en om een beetje aandacht komt zeuren.
Als je eens grondig gaat schoonmaken kom je nog eens wat tegen. Zo vond ik laatst in een verlaten kast in mijn woonkamer het boekje 'Voordewind' van Martin Bril. Het bleek aan geen van de huidige bewoners te behoren dus besloot ik er maar beslag op te leggen. Nu ken ik Martin Bril van zijn columns in de Volkskrant en van zijn volkomen inspiratieloze lezing tijdens een introductie van de Universiteit Twente (het jaartal is me even ontschoten), maar over het algemeen ben ik zeer te spreken over meneer Bril. Dus begon ik op een gure herfstavond in bed aan het boekje.